Cześć kochani,
są takie książki, które zaraz po przeczytaniu opisu chcemy je koniecznie przeczytać. Tak też było w przypadku "Prawdy czy wyzwanie" autorstwa N. Pratt. Czy książka okazała się strzałem w dziesiątkę i warto ją dalej polecać? Zaraz się wszystkiego dowiecie :)

Krótko o treści...

Miłość to niebezpieczna gra…

Claire nie lubi być w centrum uwagi, ale jeśli to jedyny sposób, by Sef ją zauważył, jest gotowa podjąć to ryzyko. Sef zrobi wszystko, aby pomóc swojemu niepełnosprawnemu bratu. Wciąga Claire w niebezpieczną grę, w której ceną jest nie tylko miłość, ale nawet życie… Bo co pozostało do stracenia, gdy jesteś gotów zaryzykować wszystko?

Emocjonalna i autentyczna opowieść o odwadze i walce z przeciwnościami losu. Dwa punkty widzenia i jedna cienka granica, którą bardzo łatwo przekroczyć. A ty jak daleko możesz się posunąć, gdy kochasz?

Moja opinia...

Wiecie jak to jest z nieznanymi nam kompletnie autorami? Nie zawsze są strzałami w dziesiątkę, ale nie znaczy to wcale, iż autor jest do skreślenia. Tak właśnie było w moim przypadku z Non Pratt.

Przyznaję, nie miałam wcześniej styczności z tą autorką, ale postanowiłam mimo wszystko dać szansę książce "Prawda czy wyzwanie", bowiem spodobał mi się jej opis. Przed sięgnięciem po lekturę domyślałam się, że narracja będzie prowadzona z dwóch perspektyw i to było głównym powodem, że skusiłam się na przeczytanie tego tytułu.

"Trzeba mieć silny charakter, aby wytrzymać zamęt panujący w nieznanym nam umyśle chorej osoby i umieć dotrzeć do kogoś żyjącego w takim zamęcie."

Książkę należałoby przedzielić grubą krechą dosłownie w połowie. Kiedy jeszcze wydarzenia prowadzone z perspektywy Claire były wciągające, a z jej problemami można było się utożsamić, tak narracja ze strony Sefa nie do końca przypadła mi do gustu. Miałam ogromny problem, aby się w nią wciągnąć i spróbować wczuć się w jego punkt widzenia. W wielu fragmentach odnosiłam wrażenie, jakby autorka przeginała w zachowaniach tak młodych ludzi - szczególnie podczas wyzwań youtubowych. Miałam wielokrotnie wrażenie, jakby były one oderwane od rzeczywistości i nie do końca chce mi się wierzyć, że młodzi ludzie byliby zdolni do tak abstrakcyjnych działań. Nie twierdzę, że powody tychże zachowań były błahe, ale książka przez to była okropnie odrealniona.

Z pewnością bardzo fajnym zabiegiem było poznanie dwóch perspektyw, ponieważ w normalnym życiu niestety nie posiadamy wglądu do głowy drugiej osoby. Aczkolwiek im dalej przesuwałam się w narracji, tym miałam większą awersję do tej powieści. Może gdybym najpierw poznała punkt widzenia Sefa, łatwiej byłoby mi przebrnąć przez całą książkę.

Na pewno w "Prawda czy wyzwanie" znajdziemy wiele problemów, jakie autorka stara się podjąć. Znajdziemy tu strach przed akceptacją, przed zaufaniem względem płci przeciwnej, ale też zapoznamy się z trudniejszą tematyką jaką jest niewątpliwie zderzenie z szarą rzeczywistością i odpowiedzialnością za własne postępowanie.
Może właśnie dlatego ta druga część, nie jest taka prosta, momentami dołująca, aby czasem wręcz niezrozumiała.

Nie skreśliłabym tej pozycji i nie stwierdzę, że jest nie warta przeczytania. Wręcz przeciwnie, właśnie ze względu na podjętą przez Non Pratt problematykę, jednakże sama książka nie wzbudziła we mnie szybszego bicia serca i nie spowodowała, że jeszcze raz po nią sięgnę.

"Nie oceniaj ludzi na podstawie tego, na co nie mieli wpływu. Nie można sobie wybrać urody ani koloru skóry, ani wady wzroku, z której powodu nosi się okulary. [...] Osądzaj ludzi na podstawie tego, na co mają wpływ. Na podstawie tego, jak traktują swoich przyjaciół lub walczą o coś, co nie przychodzi im łatwo. [...] Uważaj, żeby odróżnić piękną twarz od pięknej duszy. Nie każdy został obdarzony jednym i drugim."

Moja ocena...

Tak jak napisałam powyżej, moim zdaniem jest to książka "na raz". Warta uwagi, ze względu na tematykę, ale pewnie niewielu osobom zabije przy niej szybciej serducho. Moim zdaniem 5/10 będzie adekwatną dla niej oceną. A jeśli lubicie podobną tematykę w książkach, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że pozycja ta, właśnie Wam się spodoba :)

Za możliwość przeczytania oraz zrecenzowania chciałabym podziękować Wydawnictwu Zielona Sowa.

Cześć,
dziś na tapecie będzie erotyk, który otrzymałam dzięki współpracy z portalem alimero.com

Czy będzie to książka, na której się nie zawiodę? Czy pozytywne opinie w internecie pokryją się z tym, co zastanę w środku?

Zapraszam do lektury.

Krótko o treści...

Gorący playboy i milioner, który może być kimś więcej niż tylko letnim romansem

To miał być wymarzony miesiąc miodowy. Turkusowa woda, spacery w blasku księżyca, gorące słowa i gorące chwile z ukochanym mężczyzną. Do pięknego obrazka zabrakło tylko… pana młodego.

Sydney zerwała z narzeczonym dwa miesiące przed wymarzonym ślubem. Nie zamierza jednak rezygnować z miesiąca miodowego i wyrusza z przyjaciółką na wakacje.

Na miejscu poznaje Jacka, z którym spędza kilka upojnych i niezobowiązujących chwil. Sydney nie spodziewa się, że letni flirt przerodzi się w coś więcej. Jednak Jack jest typem faceta, o którym niełatwo zapomnieć.

Moja opinia...

Z Vi Keeland jest to moja pierwsza styczność. Po wielu zachwytach tą autorką postanowiłam sprawdzić na własnej skórze, jak to z nią tak naprawdę jest. Zachęcona fajną, letnią okładką oraz kilkoma opiniami, stwierdziłam - "a co mi tam, raz się żyje" i po raz drugi postanowiłam sięgnąć po erotyk wydany przez Wydawnictwo Kobiece, tym razem padło na tytuł "Tylko twój".

Kilka początkowych stron zasiało w mojej głowie lekki chaos i znużenie. Nic w zasadzie się nie działo, aż do momentu, kiedy w fabule pojawił się tajemniczy, ale też jakże by inaczej - zabójczo przystojny - Jack. Od tego momentu główna bohaterka dostaje przysłowiowej "kocimiętki" w stosunku do mężczyzny i staje się płytka, bezbarwna, a jej problemy z zaufaniem wydają się wręcz śmieszne. Rzuca się na głęboką wodę w postaci jego ramion i w zasadzie tyle widzieliśmy osobę myślącą.

Moim zdaniem na rynku wydawniczym jest obecnie zbyt dużo erotyków, których pierwowzorem był Grey. W zasadzie każda nowa książka opiera się na podobnych schematach - ona zagubiona, często biedna, on - bogaty, wpływowy, z charakterem samca alfa. Zwykle przez przypadek wpadają na siebie, przez przypadek on wybiera akurat ją i przez przypadek uprawiają seks w najdzikszych miejscach oraz pozycjach. W międzyczasie wychodzą jakieś tajemnice(albo z jej albo jego strony), aby na koniec całość skończyła się ślubem(choć autorka w "Tylko twój" zostawiła sobie w tym temacie pole na następną część). Po dwóch, trzech książkach tego typu, czytelnik ma po prostu dość. Pozycja jest zbyt oczywista, wręcz banalna i wszystko zmierza w jednym, znanym nam kierunku.



W książce "Tylko twój" Vi Keeland brakuje równowagi pomiędzy fabułą a scenami łóżkowymi. Te drugie stanowią jakieś 80 procent treści i z czasem po prostu przekartkowywałam książkę zamiast ją czytać. Miałam po prostu dość przeżyć wewnętrznych głównej bohaterki opartej na jej "clitoris".
Niestety, ale pozycja ta ma ogrom powtórzeń(nie jestem pewna czy to wynika z braków językowych autorki, czy też tłumacza), język jest prosty - choć wolałabym napisać, że momentami wręcz prostacki. Na szczęście całość czyta się dość szybko i podchodząc do tej książki, trzeba być nastawionym jedynie na rozrywkę.

Zdecydowanie jest to pozycja skierowana do pań, które lubują się w literaturze erotycznej. Ja niestety do takich osób nie należę, choć od czasu do czasu lubię urozmaicić sobie aktualną listę czytelniczą. Na pewno nie będzie to książka, która zostanie przeze mnie zapamiętana na długo.

Ogromnym plusem tej powieści jest zdecydowanie okładka. Fajna, wakacyjna, oddająca charakter treści - przynajmniej pierwszej połowy - bez napompowanego macho; choć nie pamiętam, aby główny bohater wylądował w wodzie.

Moja ocena...

5/10 będzie i tak lekko zawyżoną oceną. Następnym razem będę uważniej dobierać tytuł do recenzji i bardziej będę ufać intuicji, bo ostatnimi czasy jest tak, że średniaki są pakowane w okładki estetyczne, ładnie mrugające w naszą stronę, a co ciekawsze tytuły przechodzą bez echa... Nie jestem pewna, czy jeszcze kiedyś spróbuję przeczytać ponownie cokolwiek, co wyjdzie spod pióra Vi Keeland.

A za możliwość przeczytania i recenzowania chciałabym podziękować alimero.com

Czytaliście coś tej autorki? Podobało się Wam? 

Krótko o treści...

Cześć,
jakiś czas temu zachęcona hasłem, jaki pojawił się na okładce książki "Diabeł ubiera się u Prady na dzisiejsze czasy", stwierdziłam, że chętnie podejmę się recenzji książki Sally Franson "Jak upolować pisarza". Serdecznie zapraszam do lektury ;)

Jest bezwzględna. Jest bezczelna. Nie polubisz jej od razu. 

Casey Pedergast jest dyrektorką kreatywną agencji reklamowej. W świecie brandów i marek czuje się jak ryba w wodzie i bezwzględnie pnie się po szczeblach kariery. W wolnych chwilach czyta. Głównie Instagrama. 

Kiedy jej szefowa wpada na genialny pomysł zatrudnienia pisarzy do kampanii reklamowych, Casey ma pozyskać najbardziej gorące nazwiska świata literatury. Ale gdy pierwszą ofiarą ma być przystojny pisarz Ben, sprawy mogą się łatwo wymknąć spod kontroli. 

Co wyniknie z polowania Panny Ambitnej na Przystojnego Pisarza? Kto zyska, a kto straci na zderzeniu wielkiego świata literatury i reklamy? I czy jest tam miejsce na miłość?

(Opis pochodzi ze strony Wydawnictwa Znak)

Dawno nie spotkałam się z taką książką, która wzbudziłaby we mnie takie emocje! Nie mam tu w żadnym wypadku na myśli palety tych pozytywnych. Wręcz wielokrotnie podchodziłam do powieści z nadzieją, że jednak coś się zmieni -niestety, próba była skazywana na fiasko.

Najgorsze chyba jest to, że nic nie wskazywało na to, aby powieść miała aż tak mnie zawieść. Opis wydawał się zachęcający, okładka była nawet ciekawa i do tego polecajka od Lady Margot, na której dotychczas się nie zwiodłam. Wszystko to, tak strasznie wpuściło mnie w maliny, że aż jest mi żal spędzonego czasu przy tej powieści.

Czuję wewnętrzną walkę, pisząc tę opinię, bowiem z jednej strony wszystko się zgadza — mamy tu produkt dobry, skończony — co prawda nie wybitny, ale chyba nie takie było założenie autorki, natomiast z drugiej jest wiele rzeczy, które mnie jako czytelnika, strasznie denerwowały.

Sally Franson ma specyficzny styl pisania. Jest to ten rodzaj pióra, którego szczerze nie lubię w książkach, bo polega on na tym, że autor wciąga nas w daną sytuację, po czym w jej trakcie dodaje mnóstwo nietrzymających się kupy wątków, aby... wrócić do pierwszej myśli i prawdę powiedziawszy zmusza czytelnika do zastanowienia się, o czym była mowa na samym początku. To jest tak denerwujące, że kiedy spotykam się z czymś takim, to najczęściej odkładam książkę na bok, bo szkoda mi czasu.

W tym miejscu należy wspomnieć również nierównowadze na rzecz opisów i przemyśleń głównej postaci. Zdecydowanie za dużo treści, a za mało akcji. Do tego tęsknym wzrokiem wyczekiwałam każdego kolejnego dialogu, bo były takie fragmenty w tej pozycji, gdzie narracja zniechęcała do dalszego czytania.

Prawda jest też taka, że praktycznie całą powieść nic się nie dzieje, a przynajmniej ja odniosłam takie wrażenie. Niby główna bohaterka jeździ po stanach, zachęca autorów do podpisania umów z agencją i sponsorami, ale w większości nie ma to odniesienia dla dalszych wydarzeń. Tylko troje autorów w dalszej części się pojawia, ale reszta? Nie do końca rozumiem ich sens. Autorka miała podpisaną umowę na ileś set stron i musiała się z tego wywiązać? Bo innego racjonalnego wytłumaczenia nie jestem w stanie znaleźć.

Dawno też nie spotkałam się z taką sytuacją, kiedy to postaci drugoplanowe bardziej by mi się spodobały niż główna bohaterka. Chyba jest to pierwszy taki przypadek. Casey Pendergast przez 90% książki sprawia wrażenie typowej osoby, której ma syndrom władzy i zadzierania nosa. Miałam wielokrotnie wewnętrzną ochotę potrząsnąć dziewczyną, aby się opamiętała. Casey została złapana w typowe sidła wyścigu szczurów i gdyby nie pewien przykry incydent, przypuszczam, że nieprędko by się opamiętała.

Za to bardzo podobała mi się Susan, Ellen, Ben oraz pojawiający się na sam koniec epizodycznie Chris. W zasadzie, gdyby nie te postaci, to pewnie szybko bym zrezygnowała z czytania, ale także z dokonania opinii.

Oczywiście w książce "Jak upolować pisarza?" znajdziemy wiele wątków, które teoretycznie powinny nas zachęcić do lektury tej powieści, ale zostały one zepchnięte do kąta. Bo i pojawia się tu wątek miłości, utraconej oraz odbudowywanej przyjaźni. Jest też próba odnalezienia swojego miejsca na świecie, czy choćby niby główny punkt, ale potraktowany po macoszemu - krzywdzenie i zszarganie opinii niczemu winnej kobiety, na rzecz ogromnego ego pewnego mężczyzny.

Wiecie co tak naprawdę uratowało tę pozycję? Cytaty. Jest to ten aspekt, który sprawia, że mam wewnętrzny konflikt. Na całej linii książka zawodzi, a mam zaznaczonych w niej siedem fajnych cytatów, które z pewnością zapamiętam na długie lata. Jest to przekomiczna i dość absurdalna sytuacja, która zdarzyła mi się po raz pierwszy, odkąd dokonuję opinie na blogu.

Według mnie książka zasługuje na naciągane 5/10. Jest to tak zwany średniak z dolnej półki i oprócz wspomnianych wyżej cytatów, pewnie szybko o tej pozycji zapomnę. Niestety, ani fabuła, ani jej forma do mnie nie przemówiła i tym razem nie polecę jej nikomu do przeczytania - czytacie na własne ryzyko :)

A za możliwość recenzji oraz przeczytania, chciałabym podziękować Wydawnictwu Znak.