Cześć kochani w Nowym Roku :)

Mam nadzieję, że ostatnie dni oraz godziny starego roku minęły Wam w miłej i sympatycznej atmosferze.

2017 był dla mnie szalonym czasem - postanowienie założenia bloga, czy też instagrama związanego z czytaniem i opiniowaniem książek był na tyle spontaniczną decyzją, że do dziś zastanawiam się co mnie tak na prawdę natchnęło do tego kroku, ale w żadnym wypadku nie żałuję. Cieszę się, że mogłam "poznać" tak wspaniałe osoby jak choćby Ala z bloga POLECAMGOODBOOK, Beata z instagrama @beata.kobiela, Karolina z bloga COME BOOK czy choćby Agnieszka z instagram @magical_reading. Nie sposób w tym miejscu o wszystkich osobach wspomnieć, z jakimi miałam kontakt przez ten rok, jednakże te cztery świetne dziewczyny zapadły mi w pamięci przy pisaniu tego wpisu :)

Cześć kochani,
wracam do Was z kolejnymi ulubieńcami miesiąca. Wrzesień mi minął bardzo szybko i dość melancholijnie wśród książek i muzyki, ale nie będę przynudzać, tylko zapraszam do mojego podsumowania Września! :)

#ULUBIONA PIOSENKA

Piosenka, która mnie nastrajała we wrześniu, to była "Snow" Angusa & Julii Stone. Uwielbiam ten ich duecik, który zawsze wprowadza mnie w klimaty chillout'u, wyluzowania i ogólnego relaksu. Codziennie towarzyszyli mi w drodze do pracy i był to nawet sympatyczny spacerek :)

#ULUBIONY AUTOR

Colleen Hoover. Tak, wrzesień mi minął wraz z tą autorką i jej najnowszą powieścią, która będzie miała swoją premierę już w październiku. Jest to chyba jej najlepsza pozycja jaką do tej pory czytałam i z całego serca pokochałam. Jest również w mojej najlepszej piątce książek z tego roku i zapewne długo się to nie zmieni.

#ULUBIONA KSIĄŻKA

Jest to zdecydowanie "Blisko ciebie" Kasie West, którą uwielbiam i kupuję zawsze w ciemno. Odnoszę wrażenie, że z każdą kolejną pozycją wydawaną w Polsce jest z nią co raz lepiej pod względem kreowania bohaterów i prowadzenia narracji. Do stylu nie można się przyczepić, bo jeśli kojarzycie autorkę to wiecie, że pisze lekko, przyjemnie i nie męczy czytelnika nadmiernymi opisami. Tak, "Blisko ciebie" to mój numer jeden w tym miesiącu.

#ULUBIONY FILM

Dość długo się zastanawiałam nad tym, jaki film rzeczywiście przypadł mi w tym miesiącu do gustu i który to, mogłabym Wam polecić. Faktem jest, że nie obejrzałam ich zbyt wiele, ale chyba "Ghost in the shell" był tym, który skradł moje serce. Nie przepadam za Scarlett, ale w tym filmie odwaliła kawałek dobrego aktorstwa. Do tego należy dodać świetne efekty specjalne i soundtrack. Szczerze Wam polecam, jeśli jeszcze nie obejrzeliście, zróbcie to jak najszybciej.


#ULUBIONE JEDZENIE

Ten miesiąc zapamiętam ze smakiem wspaniałych i przepysznych rogalików mojej mamy. Smakują tak jak wyglądają, a cały sekret tkwi w dobrze wyrobionym cieście drożdżowym i marmoladzie różanej. Jeśli jesteście ciekawi przepisu, to z pewnością się z Wami nim wkrótce podzielę :)

#ULUBIONY PROFIL NA IG

#ULUBIONY BLOG

#ULUBIONA RZECZ

Moją ulubioną rzeczą we wrześniu zdecydowanie był zakupiony notes Leuchtturm 1917 w kolorze nordic blue, który to powoli przeradzam w Bullet Journal na rok 2018. Będzie pięknie, minimalistycznie i po mojemu.

Cześć kochani,
dziś postanowiłam do Was przyjść z inną książką niż zazwyczaj. Jest to interesująca pozycja z trudnym, aczkolwiek bardzo ważnym tematem - traktowania kobiet na Bliskim Wschodzie. A zatem do dzieła...

"Pamiętaj, że przez życie przechodzą tajfuny, które przewracają wszystko do góry nogami. Jednak zawsze musisz wstać i zebrać siły, bo kolejna burza możne się czaić tuz za rogiem"

Troszkę o treści...

Główna bohaterka, Rahima wraz z jej siostrami może chodzić od czasu do czasu do szkoły, ale wyłącznie za pozwoleniem ojca. Na ich nieszczęście nie posiadają braci, toteż jedną dla nich nadzieją jest stary zwyczaj zwany bacza posz, polegającym na przebraniu się dziewczynki za chłopca. Rahima udając przedstawiciela płci męskiej, zyskuje taką wolność i swobodę, o jakich przedtem nawet nie śniła i marzyła. Przechodzi totalną transformację zmieniającą całej jej dotychczasowe życie. Niemal sto lat temu podobnie postąpiła jej przodkini, Shekiba, co pozwoliło jej przenieść się z małej afgańskiej wioski do przepięknego kabulskiego pałacu.

Moja opinia...

Rozpoczynając przygodę z tą pozycją, miałam już wyrobione jako takie zdanie oraz posiadałam wiedzę na temat życia na Bliskim Wschodzie, jednak po przeczytaniu "Afgańskiej perły" Nadii Hashimi nie sądziłam, że jest w Afganistanie i krajach ościennych, gdzie Islam wiedzie pierwsze skrzypce i ma wpływ na mi kulturę i obyczaje, aż tak naznaczona rola kobiety w społeczeństwie.

"Wiesz co się mówi na temat ludzkiej duszy? Że jest twardsza niż kamień i jednocześnie delikatniejsza niż płatki kwiatów."

W pewnym sensie "Afgańska perła" jest przepiękną, aczkolwiek brutalną opowieścią o dwóch kobietach Rahimie i Szekibie, które muszą sobie radzić w prawdziwych realiach życia na Bliskim Wschodzie. Książka ta pokazuje, że tak na prawdę na przestrzeni stu lat nic się nie zmieniło i nie zanosi się, aby miały nastąpić w tej kwestii jakiekolwiek postępy, choć choćby możliwość kandydowania kobiet do parlamentu jest niewątpliwym krokiem do przodu.
Kobieta jest nikim. Nie może ubiegać się o własne prawa, bo czeka na nią okropna kara, ich nasib - przeznaczenie. Mężczyźni nie szanują kobiet, nie liczą się z ich zdaniem. Ich jedynym życiowym zadaniem jest koczowanie w czterech ścianach, sprzątanie, gotowanie i urodzenie potomka - najlepiej płci męskiej. Kobiety muszą niekiedy pogodzić się z tym, że ich mąż ma kilka żon, a ich los jest uzależniony od tego, jakie będą miały z pierwszą żoną... Przykre, ale tak właśnie wygląda życie na Bliskim Wschodzie.


Książka ta bardzo mną wstrząsnęła i na pewno na długi czas zostanie zapamiętana. Moja podświadomość z wieloma elementami kultury Bliskiego Wschodu się nie zgadzała i głos wewnętrzny się buntował wobec takiego traktowania kobiet. I pomimo, że ta książka jest jedynie fikcją, to w bardzo autentyczny i realistyczny sposób została napisana. Niekiedy miałam wrażenie jakbym śledzia losy dwóch rzeczywistych kobiet, Rahimy i Shekiby. Odczuwałam ból i samotność każdej z kobiet występujących w tej pozycji, które zostały opisane w chwytający za serce sposób.

"Czasem trzeba wyjść z tłumu, przekroczyć granicę. Zdobyć się na odwagę i wyciągnąć ręce po szansę, jeśli się czegoś bardzo pragnie."

Moja ocena...

Jak dla mnie książka zasługuje na ocenę 7/10. Jest to ciekawa pozycja, pokazuje realia i autentyczność życia w Afganistanie na przestrzeni 100 lat, ale brakowało mi w niej jakiegoś radośniejszego punktu zaczepienia, który dałby nadzieję, że Afganistan jednak się zmieni na rzecz kobiet... Mimo wszystko warto przeczytać choćby z czystej ciekawości, porównując życie kobiet na Bliskim Wschodzie z modelem życia naszym, europejskim.