Cześć kochani,

dawno nie było postu, w którym recenzowałabym książkę z gatunku thriller psychologiczny. Tak się złożyło, że przez jakiś czas miałam sporą awersję do tego gatunku i nie potrafiłam znaleźć dla siebie odpowiedniego tytułu, który by mnie zachęcił. W końcu jednak postanowiłam jednak skończyć trylogię skandynawską, która od pierwszych stron "Sekty z wyspy mgieł" rzuciła mnie na kolana. Czy "Dzieci sekty" są idealnym zakończeniem historii Sofii? Czy może Franz Oswald w końcu się zmienił i nawrócił? Zaraz się o tym przekonamy.

Moja opinia...

Do "Dzieci sekty" podchodziłam z dużym ociąganiem. Z jednej strony bardzo chciałam wrócić do historii Sofii i tupałam nóżkami do czasu premiery ostatniego tomu trylogii, z drugiej zaś strasznie nie chciałam się rozstawać ze znanymi już bohaterami, bo zwyczajnie się przywiązałam. Po kilku tygodniach w końcu się przemogłam i zabrałam za lekturę.

"Można słuchać opinii innych ludzi w nieskończoność, ale oceniać można jedynie na podstawie własnych doświadczeń."

Zacznijmy opinię od narracji. Jest ona ustawiona w dwóch strefach czasowych. Z jednej strony obserwujemy historię Sofii w narracji trzecioosobowej opowiadaną w czasie teraźniejszym, z drugiej zaś mamy pierwszoosobową z perspektywy jednego z synów Oswalda o przeszłych wydarzeniach. Brzmi to nadzwyczaj ciekawie, bo zwykle to co się dzieje w czasie teraźniejszym jest w narracji pierwszoosobowej, a tu taki psikus nam zaserwowała autorka :)
Zdecydowanie lepiej zapoznać się z wcześniejszymi tomami tej serii, bo choć wydarzenia w tej powieści dzieją się po losach Sofii z drugiego tomu, to jednak są wątki nawiązujące do poprzednich części.



Sofię poznajemy na nowo po kilkudziesięciu latach w nowej roli - matki oraz żony Benjamina. Na jej drodze dość niespodziewanie ponownie trafia Franz Oswald, który wyszedłszy z więzienia nadal ma niesamowitą słabość do kobiety, jej życia oraz... córki - Julii.
Zdecydowanie postać Franza jest w całej serii najlepiej nakreślona - psychopatyczny stalker z manią wyższości. Jeśli szukacie tego typu postaci w przykładach literackich, Franz będzie idealnym przedstawicielem tego gatunku.
W "Dzieciach sekty" wielokrotnie naiwność Sofii sprawiała, że odkładałam książkę na bok, aby przetrawić jej zachowanie. To, w jaki sposób wychowywała dziecko wraz z Benjaminem, jak niektóre wydarzenia przechodziły obok niej - jakby była niewzruszona na krzywdę własnego dziecka, sprawiały wielokrotnie, że włos mi się jeżył na głowie. Wielokrotnie było dla mnie niepojętym, jak matka może być tak nieczuła.
W pewnym sensie w Sofii wyczułam nutę "oswaldową". Miała coś z Franza względem własnego dziecka. Niby z jednej strony bała się o córkę, próbowała ją chronić, z drugiej zaś to, co się przydarzało Julii, ukazywało niekiedy, iż tak naprawdę jej nie zależy na córce.

Zdecydowanie pozytywnym akcentem w tej powieści jest wątek Thora - chłopca, który dorastał w ViaTerra i był... Jednym z synów Oswalda. Ciekawym zabiegiem było ukazanie, jak mózg dziecka jest chłonny na nowe doznania oraz otoczenie. Pokazanie jak dziecko uczy się, a następnie zmienia oraz dostrzega jego mikroświat z wszelkimi zaletami i wadami, był bardzo ciekawym zabiegiem, na który zdecydowanie warto zwrócić uwagę.



Bardzo się cieszę, że seria o sekcie ViaTerra się już zakończyła i jest wielkie prawdopodobieństwo, że autorka nie pokusi się o jakiś prequiel, sequiel itp. Myślę, że zakończenie było dość przewidywalne, ale cała powieść sama w sobie trzymała w napięciu. Odkładając "Dzieci sekty" miałam ochotę powiedzieć autorce "dobra robota, Mariette". Zważywszy na fakt, że cała seria została napisana przez debiutantkę, która wymsknęła się mackom sekty, trzeba oddać jedno: czuć od pierwszych stron każdego tomu, że mamy styczność z czymś co postronnemu człowiekowi nie mieści się w głowie.

"Wierzyć oznacza ufać czemuś, choć nie ma się pewności, że to prawda."

Dla kogo?

Na pewno dla osób, które czytały poprzednie tomy. Bez wiedzy o tym co się działo wcześniej, momentami może być problem z wyłapaniem delikatnych niuansów dotyczących relacji pomiędzy Sofią i Franzem.

Moja ocena...

"Dzieci sekty" od samego początku do końca trzymały w napięciu, choć troszkę poza połową można mieć już pewne domysły odnośnie zakończenia przynajmniej jednego wątku. Powieść jest ciekawie napisana, miała swoje lepsze i gorsze momenty, ale całościowo, jak na książkę kończącą pewien cykl wyszło nieźle. 7/10 będzie uczciwą oceną i gorąco zachęcam do zapoznania się z całą serią, a ja z chęcią poznam kolejne książki, który wyszły spod pióra Mariette Lindstein.

A jeśli jesteś ciekaw poprzednich opinii dotyczących książek "Sekta z wyspy mgieł" oraz "Powrót sekty" zapraszam do kliknięcia w poszczególny tytuł, który przeniesie do recenzji na blogu :)

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Bukowy Las.

Cześć kochani,

są książki, w których zakochujemy się dosłownie od pierwszych stron. Autorzy porywają nas w swój wykreowany świat albo w historię opisaną w danej powieści. Nawet jeśli czasem im coś nie wychodzi, to skupiamy się raczej na pozytywach... Czy w "Przeklętych świętych" udało mi się skupić na nich uwagę? Zachęcam do lektury poniższej opinii :)

Beatriz, Joaquin i Daniel są kuzynami i postanawiają zawalczyć o swoją przyszłość. Chcą zmierzyć się z rodzinną legendą oraz przekleństwem. Pozornie niedostępna i zimna Beatriz uważa, że nie dotyczą jej porywy serca. Joaquin jako tajemniczy Diablo, Diablo oddaje się pasji prowadzenia nielegalnej rozgłośni radiowej. Daniel – mianowany przez rodzinę świętym z Bicho Raro – zdaje się czynić cuda dla wszystkich poza sobą. 

Nad pustynne Kolorado nadciąga mrok, który można pokonać tylko wtedy, jeśli ma się odwagę spojrzeć w głąb siebie i zmierzyć się z własnymi uczuciami. Jak cuda odmieniają los pątników, tak los rodziny Soria odmieni się wraz z przybyciem do miasteczka Pete'a Wyatta i historią pewnej miłości.

(opis pochodzi ze strony Wydawnictwa Uroboros)

Maggie Stiefvater jest mi znana jako autorka i miałam już z nią styczność, dlatego bardzo się ucieszyłam, że Wydawnictwo Uroboros postanowiło wydać jej kolejną pozycję „Przeklęci święci".

Zachęcona opisem zacierałam ręce, że już wkrótce będę mogła przeczytać jej najnowszą powieść...

I z początku było całkiem przyjemnie. Autorka próbowała nas wciągnąć w wykreowaną przez siebie historię i nawet momentami jej się to udawało. Jednak im bardziej wgłębiałam się w treść, z jaką przyszło mi się „spotkać”, zaczęłam liczyć na cud tak jak jej bohaterowie. Na cud, że w końcu coś się w niej wydarzy! Gdy przekroczyłam połowę „Przeklętych świętych”, już wiedziałam, że nie mam co na ten cud liczyć. Po prostu autorka specjalnie zdecydowała się na taki, a nie inny zabieg, aby chyba nas — czytelników, zamęczyć.

Największy problem mam z elementami typowo konstrukcyjnymi samej powieści. Według mnie książka ta nie posiada harmonii pomiędzy dialogami a opisami. Tych drugich jest zdecydowanie za dużo, przez co wkrada się melancholijny, wręcz usypiający charakter całej książki.

"Idea perfekcji istnieje tylko po to, abyśmy mieli do czego dążyć. W samą jej koncepcję wbudowana jest niemożliwość i dlatego mówimy na nią "perfekcja" zamiast "niesłychanie dobre wykonanie". 

Dodatkowo w tym miejscu muszę wspomnieć o specyficznej narracji. Autorka „Przeklętych świętych” utrzymała w narracji trzecioosobowej. Nie byłoby w tym aspekcie nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że w trakcie potrafiła ni z gruszki, ni z pietruszki dodać fragment, który po pierwsze nie wnosiłby nic do treści, a po drugie sprawiał, że zapominaliśmy o pierwotnym wątku. To było strasznie niewygodne podczas czytania i wymagało od czytelnika dodatkowego skupienia na tekście.

Kolejnym zarzutem wynikającym z moich subiektywnych odczuć, to mnogość bohaterów. Brakowało mi w „Przeklętych świętych” postaci przodującej, wyróżniającej się, która pociągnęłaby za sobą akcję, której niestety było jak na lekarstwo. Przez to, że bohaterów było za dużo, zabrakło mi możliwości zżycia się z nimi, stworzenia ciekawej więzi i po skończonej lekturze zatęsknienia za nimi.

Według mnie, w „Przeklętych świętych” było za dużo filozofowania, tworzenia na siłę mgły mistycyzmu, natomiast zdecydowanie za mało kreatywności ze strony autorki w postaci charakterystycznego świata/wizji, który ukazałby jej cały kunszt, ale także bohaterowie zbyt wiele czasu spędzali na miotaniu się pomiędzy różnymi scenami czy postaciami, przez co wewnętrznie pragnęłam, aby ta książka jak najszybciej się skończyła.

„Przeklęci święci” nie jest źle napisaną pozycją, ale sam styl pozostawia sporo wątpliwości, aby po nią sięgnąć. Dodatkowo brak akcji i usypiająca narracja niewątpliwie działa na jej niekorzyść. Według mnie 5/10 to jest maksimum, jakie mogę dać tej powieści. Jest to książka średnia, ale za to z rozpoznawalnym nazwiskiem autorki.

A za możliwość przeczytania chciałabym podziękować Wydawnictwu Uroboros.

Ilość stron: 336

Tłumaczenie: Sylwia Chojnacka

Cześć kochani,
dziś mam dla Was opinię książki, która mnie nie zachwyciła i raczej nie sięgnę po kolejną powieść z tej serii. Serdecznie zapraszam do lektury.

Cześć kochani,
są takie książki, które porywają nas od pierwszego momentu, a są też te szczególne, o których będziemy myśleć przez długi czas. Które nas może nie wyrywają z butów, jednak sprawiają, że na dłuższej musimy się nad nimi pochylić i zastanowić nad tekstem, jakim nas zaskakują w środku. I właśnie "Ucieczka z martwego życia" autorstwa B. Wellsa, należy do tej właśnie kategorii.

Serdecznie zapraszam do lektury opinii na temat tej powieści :)

Brennerowi nie ma czego zazdrościć. Z jego kariery muzycznej nic nie wyszło, praca na pełny etat, jako nauczyciela budzi w nim wstręt, a jego życie miłosne jest jedną katastrofą. Nagle odkrywa w swojej klasie nieprawdopodobny talent muzyczny: Rauliego Kantasa z Litwy. Jako manager tajemniczego chłopca chce jeszcze raz spróbować kariery muzycznej, jednak nie przypuszcza nawet, co go w związku z tym czeka…

(opis pochodzi ze strony Wydawnictwa Muza)

Pierwsze co mi przychodzi na myśl, kiedy siadam do pisania opinii, to "dlaczego ten tytuł przeszedł tak strasznie bez echa wśród polskich czytelników?" Napiszę więcej, moim zdaniem jest to jedna z ciekawszych pozycji, jakie zostały wydane na polskim rynku. Nie dość że szata graficzna przykuwa oko, to jeszcze treść zawarta w środku jest jak najbardziej godna polecenia. Gdybym mogła porównać tę pozycję tematyki okołofilmowej, to powiedziałabym, że nie zasługuje ta książka na oskara - przereklamowaną, złotą statuetkę, która wielokrotnie nijak się ma do filmów, jakie je otrzymują. "Ucieczka z martwego życia" to idealna pozycja dla festiwalów filmowych w Wenecji, Berlinie czy też Sundance Festival.

"Ucieczka z martwego życia" jest  po części powieścią o przemijaniu, ale też próbie znalezienia swojego miejsca na ziemi. Są w niej fragmenty wręcz dołujące, nieoczekiwane wątki, szalone zachowania głównych bohaterów, ale też książka posiada puentę, która sprawia, że szybko nie zapomnimy o tej powieści.

Bardzo się cieszę, że zdecydowałam się przeczytać tę powieść. Sprawiła, że wielokrotnie zatrzymywałam się w poszczególnych fragmentach - mogłam przemyśleć kilka kwestii. Nie jest to łatwa książka, ale z pewnością bardziej dojrzali czytelnicy docenią zaskakującą treść zawartą w środku. Ode mnie ta książka dostaje mocne 8/10. Z całego serca polecam! A książka wędruje na specjalną półkę w mojej biblioteczce - nieprędko się z nią rozstanę :)

A za możliwość przeczytania i zrecenzowania chciałabym serdecznie podziękować Wydawnictwu Muza.

Cześć kochani,
dziś chciałabym się z Wami podzielić opinią na temat bardzo szczególnej dla mnie powieści, która skradła moje serce. Dłużej nieprzedłużając, zapraszam do lektury :)

Historia niezwykłej fotografki Vivian Meier, która pozostawiła po sobie dorobek 150 000 fotografii.

Tajemnicza, ekscentryczna, niezwykle utalentowana – tak w skrócie można opisać Vivian Maier, jedną z najciekawszych postaci fotografii XX wieku. Jej prace odkryto przez przypadek w 2007 roku, szybko obiegły Internet i od razu stały się sensacją w świecie sztuki. Na co dzień skryta i tajemnicza opiekunka do dzieci, o jej hobby nie wiedzieli nawet najbliżsi… Kim tak naprawdę była Vivian Maier? Dlaczego przez całe życie tworzyła anonimowo? Czy była świadoma swojego niezwykłego talentu?

(opis pochodzi ze strony Wydawnictwa WAB)

"Wspomnienia są duchami świadomości, słabym cieniem minionych wydarzeń, które pojawiają się człowieku."

Moja opinia...

"Vivian" C. Hesselholdt to dość niepozorna swoimi rozmiarami książeczka, wielkości wydań kieszonkowych, która zawiera w sobie przepiękną treść, która skradła moje serce od pierwszych stron, kiedy zagłębiłam się w zawartą w środku historię.

Autorka na bazie prawdziwych wydarzeń stworzyła powieść, którą czyta się z zapartym tchem. Można się wielokrotnie zatracić pomiędzy fikcją, a rzeczywistością. Bardzo często podczas czytania miałam wrażenie, że Vivian Maier żyje, jest wśród nas, nadal tworzy i łapie chwile poprzez fotografię.

Bardzo podobało mi się w tej pozycji to, że jest nieszablonowa. Jej konstrukcja oparta jest na wymiennej roli różnych bohaterów, a przez to, że autorka obrała w swojej książce szablon filmu dokumentalnego na kolejnych stronach przewijają się różne postaci, których wspomnienia składają się na całą historię. Napiszę więcej, tu nawet narrator jest bohaterem!
Nie znajdziemy tu również schematycznego podziału na rozdziały. To, co znajdziemy w środku, określiłabym raczej mianem szarpanych wspomnień poszczególnych osób, które z początku mogą wprowadzić w czytelnika w lekki chaos, jednak za czasem przyzwyczajamy się do specyficznej narracji, na którą zdecydowała się autorka.

C. Hesselholdt w bardzo umiejętny sposób dawkuje nam emocje i pozwala bardziej zrozumieć główną postać - Vivian Maier. Mimo, że zdajemy sobie sprawę z tego, że mamy do czynienia z fikcją, to jednak autorka w fantastyczny sposób potrafi oddać charakter postaci: lekko zagubionej, wręcz introwertycznej, młodej kobiety, skonfliktowanej z rodziną, której pasja stanowiła główną siłę napędową. Wydaje mi się, że tylko osoba równie mocno kochająca fotografię, jest w stanie zrozumieć jej tok myślenia.

Dodatkowo muszę wręcz wspomnieć o samym wydaniu. Może i książka jest mała, to na pewno zwraca swoją uwagę detalami. Przepiękna czarna okładka z zamykającą się migawką, a nad nią złoty napis, w środku mamy skrzydełka oraz dużą czcionkę, która zdecydowanie sprzyja czytaniu.


I w tym miejscu muszę Wam się do czegoś przyznać. Dopiero dzięki tej książce usłyszałam o tej kobiecie. O silnej, młodej damie mającej fantastyczne oko do fotografii ulicznej tzw. streetphoto. Zaczęłam brnąć w temat jej postaci i stało się dla mnie oczywistym, iż w pełni rozumiem zachwyty nad jej dziełami. Z jednej strony jej fotografie są proste, bo i ludzie, których zatrzymała na filmowej kliszy, są prostymi postaciami, ale jednak z wielu jej zdjęć bije ogrom emocji. Polecam się zapoznać z całym jej dorobkiem fotograficznym!

Moja ocena...

Obok "Vivian" C. Hesselholdt nie sposób przejść obojętnie. Książka zaskakuje zawartą w środku treścią a poza tym okładka, z której bije prostota, jest tak bardzo wymowna - chyba najlepsza okłada jaką widziałam w tym roku. Ocena tej powieści to zdecydowane 10/10! Polecam z całego serca!

Cześć kochani,

dziś mam dla Was świeżutką opinię na temat powieści Agaty Czykierdy - Grabowskiej - "Pierwszy raz". Jeśli jesteście ciekawi, co autorka nam zgotowała w jej najnowszej powieści, to serdecznie zapraszam do lektury :)

Kuba od zawsze kochał siostrę swojego najlepszego przyjaciela – niestety, bez wzajemności. Piękna i kompletnie nieświadoma jego uczuć Lena byłą zagadką, której nie potrafił rozwikłać.

A ona… poraniona i zatrzaśnięta w pancerzu obojętności, który budowała sobie przez lata, nie chce wpuszczać do swojego świata mężczyzn w obawie przed kolejną traumą. 

Pewnego dnia przewrotny los ponownie połączy ze sobą drogi tych dwojga.

W Kubie ze zdwojoną siłą odżywają dawne uczucia, a Lena zaczyna patrzeć na dawnego przyjaciela w sposób, którego sama nie rozumie. Rozpoczynają pełną namiętności grę, w której oboje udają, że łączy ich tylko przyjaźń. 

Czy można oddzielić pożądanie od miłości? 

Czy można uniknąć zranienia, gdy serce otwiera się pierwszy raz?

"Nienawiść jest łatwa, bezpieczna i nie potrzebuje podsycania. O miłość trzeba non stop walczyć, nawet jeśli w grę wchodzi miłość pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Ona z założenia powinna być bezwarunkowa, ale co, jeśli zostanie wystawiona na próbę?"

Moja opinia...

Twórczość Agaty Czykierdy - Grabowskiej jest mi niezmiernie bliska. Uwielbiam zarówno styl pisania autorki, ale także to, w jaki sposób prowadzi nas przez historię zawartą w danej jej powieści. Wszystko wydaje się takie proste, ładne i miłe... Bardzo często też jej powieści mają pierwiastek dodany w postaci jakiegoś problemu - czy to choroba, czy problemy emocjonalne danego człowieka.

I tak też jest w jej najnowszej powieści "Pierwszy raz".

Na pewno trzeba oddać autorce jedno. "Pierwszy raz" pochłania czytelnika do reszty od pierwszych stron. Akcja tej powieści jest tak stworzona, abyśmy ciągle czuli zaciekawienie i pewnego rodzaju niedosyt, mimowolnie wertując kolejne strony. Autorka bardzo powoli dawkuje nam wszelkiego rodzaju emocje. Mamy tu ich całą gamę: począwszy od smutku, rozżalenia, złości głównych postaci, a skończywszy na cudownej miłości czy też przyjaźni. Agata Czykierda - Grabowska ukazuje nam, że droga do określonego celu jakim jest odwzajemniona miłość niekiedy jest usłana sporą dawką przeszkód oraz przeciwności losu.

"Pierwszy raz" opiera się w zasadzie na dwóch głównych postaciach.
Lena - młoda dziewczyna, dość zwariowana, czasem wręcz roztrzepana, ale też dla niektórych jej zachowanie względem innych może być wręcz irytujące. W pewnym sensie mogłam w niej odnaleźć siebie. I kiedy z początku miałam momentami dość jej postępowania, tak z czasem zaczęłam sobie zdawać sprawę, że tak naprawdę będąc w jej wieku, podejście do mężczyzn oraz generalnie do otaczającego świata miałam zasadniczo podobne. Ten drobiazg do tego stopnia mnie zaskoczył, że złapałam się kilka razy na tym, iż śmiałam się sama do siebie w głowie.
Bardzo podobała mi się jej powolna przemiana psychologiczno - emocjonalna. Moim zdaniem zastosowanie takiego ujęcia było ogromną zaletą tej postaci i pokazało czytelnikowi, że nie zawsze warto zamykać się we własnych głowach oraz przykrych wspomnieniach, a do niektórych rzeczy trzeba wręcz emocjonalnie dojrzeć.
Z drugiej strony mamy Kubę - postać, która swoją stałością uczuć oraz taką ludzką dobrocią, totalnie mnie ujęła. Czy są jeszcze tacy mężczyźni na świecie? Wydaje mi się, że momentami poprzez wyidealizowany jego wizerunek, autorka popłynęła. Mężczyzna z pewnością stanowił kontrapunkt dla rozchwianej emocjonalnie Leny, ale też miał swoje za uszami, co na szczęście ukazywało go bardziej ludzkim.

Agata Czykierda - Grabowska w ciekawy sposób potrafiła na tle całej opowieści stworzyć historię miłości ukazanej z dwóch stron - z jej wszelkimi wadami i zaletami, a także potrafiła podjąć się tematyki nieodwzajemnionego uczucia. Pokazała nam jak miłość potrafi być wręcz destrukcyjna dla jednej ze stron. 

Z walorów estetycznych muszę jednoznacznie stwierdzić, że książka Agaty Czykierdy - Grabowskiej "Pierwszy raz" ujmuje przepiękną okładką. W tym miejscu kieruję słowa do osoby ją projektującej. Dobra robota! Dawno nie widziałam tak romantycznej okładki, która w subtelny, acz nienachalny sposób potrafiłaby zachęcić oko do przeczytania zawartej w środku treści. Dziękuję :)

Długo zastanawiałam się jaką ocenę dać książce "Pierwszy raz". Miała kilka drobnych niedoskonałości, ale też czytało się ją w bardzo szybkim tempie. W środku znajdziemy lekko ckliwą, naiwną historię, która jednak potrafiła wzbudzić we mnie określone emocje: pojawiająca się złość, czasem niedowierzanie, ale też była radość i kibicowanie głównym postaciom. 

Myślę, że 7/10 będzie bardzo uczciwą ocenę i w sumie mogę Wam tę powieść polecić na jakiś letni wieczór :) Myślę, że zwłaszcza w wakacje może być świetną rozrywką dla niejednego czytelnika :)

A za możliwość przeczytania i zrecenzowania chciałabym podziękować Wydawnictwu Novae Res.

Na szczęście w obu książkach jest mnóstwo pięknych cytatów o miłości, o życiu. Poniżej umieściłam moje pięć topowych, które najbardziej mnie urzekły.

Uwielbiam czytać debiuty młodych autorów, ponieważ niosą ze sobą ziarenko niepewności i ciekawości. Nie znając ich mamy przed sobą zagadkę i w głowie kłębią się różne pytania: jaki autor ma styl? Czy książka się spodoba? Czy historia, jaką stworzył autor będzie ciekawa, logiczna i składna? Są to jak najbardziej słuszne obawy, bo jednak znane nazwiska są symbolem jakości. Z drugiej strony po znanych nazwiskach wiemy czego się możemy spodziewać, ale przecież i oni kiedyś od jakiegoś debiutu zaczynali i miło patrzeć jak z każdą kolejną książką ich styl ewoluował.
Z ogromnym zaciekawieniem sięgnęłam po książkę Kacpra Rybińskiego "Upadek Nadziei", której egzemplarz został mi udostepniony dzięki Wydawnictwu Dygresje.

Młoda handlarka Rita, miła i sympatyczna młoda dziewczyna, poznaje na straganie Tero - drobnego złodziejaszka, który nie zna innego sposobu na życie, i któremu to wiele kradzieży idzie na sucho ze względu na jego młody wiek. Ich spotkanie rozpoczyna przygodę życia. Oboje jednak nie wiedzą jednego. Już wkrótce Nadzieja wraz z mieszkańcami zostanie zniszczona. Czy uda się im przetrwać i uciec? Tego nie zdradzę, musicie koniecznie przeczytać :)

Jak na debiut, to muszę jednoznacznie stwierdzić, że styl pisania Kacpra Rybińskiego jest bardzo przyjemny, nie przynudza długimi opisami i interesująco prowadzi historię, którą stworzył. Gdy czytałam "Upadek Nadziei" niejednokrotnie na myśl mi przychodziła twórczość Zafona(np. "Miasto mgły") - nie wiem czy młody autor inspirował się starszym kolegą, ale podświadomie wyczuwałam podobny klimat w obu książkach.

Jest to pozycja z gatunku przygody z elementami fantastyki. Czytając uśmiechamy się widząc oczami wyobraźni znane postaci. Znajdziemy tutaj bowiem i Szeherezadę, i latający dywan, i lampę Alladyna z wyskakującym dżinem czy nawet Sindbada Żeglarza. Dodatkowo elementy fantastyki w postaci tajemniczej wiedźmy na pewno spodobają się niejednemu czytelnikowi.

W "Upadku nadziei" mamy interesujące tło biegu wydarzeń. Trzy krainy: Wodne Ogrody, Słoneczna dzielnica i Beznadzieja. W książce akcja dzieje się przede wszystkim w dwóch ostatnich. Widać w tej pozycji jak bardzo zostało podzielone społeczeństwo według klasy posiadania i zamożności i jak w prosty sposób można zostać wrzuconym do niższej klasy. W najniższej klasie - Beznadziei - odbywa się tam swego rodzaju walka o przetrwanie.

Książka ta ukazuje przede wszystkim, że ludzie, którzy są w beznadziejnej sytuacji zawsze będą się wspierać i wzajemnie sobie pomagać. Mimo przeciwności losu, zawsze znajdzie się dobra dusza, nasz najlepszy przyjaciel, który wspomoże nas w gorszych momentach. Jak również wskazuje na fakt, iż popełnianie błędów jest rzeczą ludzką, ale bardzo ważne jest, abyśmy potrafili również wybaczać błędy popełnione przez naszych najbliższych lub tych na których nam naprawdę zależy.



Dodatkowym atutem tej pozycji są ilustracje, które zaskoczą niejednego czytelnika. Bardzo fajnie oddają charakter miejsc i tła. A także zakończenie książki jest niewątpliwie jej dużym atutem - nie jest banalne i wprowadza element zaskoczenia.

Cytaty

"Gdy na niebie jest tęcza, nie trzeba płakać. Bo tęcza symbolizuje nadzieję."

Ocena końcowa...

Książka Kacpra Rybińskiego jest połączeniem wielu ciekawych elementów, które składają się na całość, tworząc interesującą pozycję na jeden wieczór. Jest to dobra książka zarówno dla dorosłego, jak i młodszego czytelnika. Uczy, bawi, wprowadza nas w charakterystyczny świat, który pozostanie w naszej wyobraźni jeszcze przez jakiś czas. Dla mnie książka ta zasługuje na bardzo mocne 8/10. Liczę, że Kacper na tej jednej pozycji nie poprzestanie i jeszcze kiedyś uda mi się coś z jego twórczości przeczytać.

A za egzemplarz dziękuję Wydawnictwo Sorus i Dygresje.